Trzeszczy trzcina dżdżystym wrzosem
Żółci złotem kłosów bielą
Zieje ziołem świat ukosem
Źdźbła zimowe trzęsąc ścielą.
Chaszcze borem sięgnąć grzędą
Małym potem się wytrzeszczy
Ujściem śniegiem razem będą
Strumyk szmerem sobie pluszczy.
(2010)
sadowski.edu.pl
prezentacja, komunikacja, rozwój
Jeżeli ktoś zastanawia się skąd nagle na mojej stronie wiersz, odpowiadam: Jest to forma relaksu. Ktoś kto cały czas w pracy zajmuje się pracą umysłową najlepiej będzie odpoczywał pieląc grządki w ogródku lub przestawiając meble w mieszkaniu, a ktoś kto zawodowo pracuje fizycznie najlepiej odpocznie przy krzyżówkach i szaradach. Ktoś kto ma pracę spokojną i monotonną najlepiej odpocznie wyjeżdżając na wyprawę w nieznane w góry, a ktoś kto ma pracę pełną adrenaliny, niespodziewanych sytuacji najlepiej odpocznie lepiąc garnki lub malując obrazy. A ktoś kto cały czas ma głowę zajętą matematyką, cyferkami, liczeniami i innymi sprawami „ścisłymi” najlepiej odpocznie zajmując się tematami humanistycznymi – na przykład pisząc wiersze. Najważniejsza jest odmiana i to radykalna.