To jest inna wersja kalendarza wiecznego służącego do określania jakim dniem tygodnia była konkretna data w przeszłości lub jakim dniem tygodnia będzie konkretna data w przyszłości. czytaj dalej
Kalendarz wieczny, wersja 2
1
archiwum kategorii: blog
Myśl
Cytat
Zawsze trzeba działać. Źle czy dobrze, okaże się później. Żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wahania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się.
Andrzej Sapkowski
Czy jesteś dobrym pracownikiem?
Dokonaj samooceny „czy jesteś dobrym pracownikiem” odpowiadając na poniższe pytania. Bez obawy – nie ma punktów, nie ma ocen; ale odpowiadaj szczerze.
Nastawienie na własny rozwój, podnoszenie kwalifikacji i wiedzy specjalistycznej — Jaka jest Twoja zdolność i skłonność do uczenia się, uzupełniania wiedzy oraz podnoszenia kwalifikacji tak, aby zawsze posiadać aktualną wiedzę, która warunkuje odpowiedni poziom merytoryczny realizowanych zadań?
Rzetelność — Jak wnikliwe rozpoznajesz sytuację przy wykorzystaniu dostępnych źródeł? Czy prezentujesz dane, fakty i informacje gwarantujące wiarygodność?
Terminowość — Na ile dbasz o przestrzeganie terminów określonych przepisami, dotyczących wykonywanych zadań? Czy wywiązujesz się z zadań w wyznaczonym przez przełożonego terminie? Czy wykonujesz obowiązki bez zbędnej zwłoki?
Umiejętność stosowania odpowiednich przepisów — Jaka jest Twoja znajomość przepisów niezbędnych do właściwego wykonywania obowiązków wynikających z opisu stanowiska pracy? Czy umiejętnie stosujesz właściwe przepisy w zależności od rodzaju sprawy? Na ile rozpoznajesz sprawy, które wymagają współdziałania ze specjalistami z innych dziedzin?
Planowanie i organizowanie pracy — Czy potrafisz planować działania i organizować pracę w celu wykonania powierzonych zadań? Czy precyzyjne określasz cele, odpowiedzialności oraz ramy czasowe działania? Czy i jak sprawnie ustalasz priorytety działania? Czy efektywnie wykorzystujesz czas? Czy tworzysz szczegółowe i możliwe do realizacji plany krótko- i długoterminowe?
Komunikatywność — Czy potrafisz budować kontakt z inną osobą, przez: okazywanie poszanowania drugiej stronie, próbę aktywnego zrozumienia jej sytuacji, okazanie zainteresowania jej opiniami, umiejętność zainteresowania innych własnymi opiniami?
Zarządzanie informacją (dzielenie się informacjami) — Czy pozyskujesz i przekazujesz informacje, które mogą wpływać na planowanie lub proces podejmowania decyzji, przez: przekazywanie posiadanych informacji osobom, dla których informacje te będą stanowiły istotną pomoc w realizowanych przez nie zadaniach; uzgadnianie planowanych zmian z osobami, dla których mają one istotne znaczenie?
Zarządzanie personelem — Czy potrafisz motywować pracowników do osiągania wyższej skuteczności i jakości pracy, przez: zrozumiałe tłumaczenie zadań, określanie odpowiedzialności za ich realizację, ustalanie realnych terminów ich wykonania oraz określenie oczekiwanego efektu działania; komunikowanie pracownikom oczekiwań dotyczących jakości ich pracy; rozpoznawanie mocnych i słabych stron pracowników, wspieranie ich rozwoju w celu poprawy jakości pracy; określanie potrzeb szkoleniowo-rozwojowych; traktowanie pracowników w uczciwy i bezstronny sposób, zachęcanie ich do wyrażania własnych opinii oraz włączanie ich w proces podejmowania decyzji; ocenę osiągnięć pracowników; dopasowanie indywidualnych oczekiwań pracowników dotyczących własnego rozwoju do potrzeb projektu; inspirowanie i motywowanie pracowników do realizowania celów i zadań projektu; stymulowanie pracowników do rozwoju i podnoszenia kwalifikacji?
Zorientowanie na rezultaty pracy — Czy osiągasz zakładane cele i doprowadzasz działania do końca, przez: ustalanie priorytetów działania; identyfikowanie zadań krytycznych, szczególnie trudnych, mogących mieć przełomowe znaczenie; określanie sposobu mierzenia postępu realizacji zadań; przyjmowanie odpowiedzialności w trakcie realizacji zadań i wywiązywanie się z zobowiązań; zrozumienie konieczności rozwiązywania problemów oraz kończenia podjętych działań?
Podejmowanie decyzji — Czy podejmujesz decyzje w sposób bezstronny i obiektywny, przez: rozpoznawanie istoty problemu oraz określenie jego przyczyn; podejmowanie decyzji na podstawie sprawdzonych informacji; rozważanie zarówno krótko-, jak i długoterminowych skutków podejmowanych decyzji; podejmowanie decyzji w złożonych lub obarczonych pewnym ryzykiem sprawach; podejmowanie decyzji obarczonych elementem ryzyka po uprzednim zbilansowaniu potencjalnych zysków i strat?
Radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych — Jak pokonujesz sytuacje kryzysowe? Jak rozwiązujesz skomplikowane problemy? Czy stosujesz: wczesne rozpoznawanie potencjalnych sytuacji kryzysowych; szybkie działanie mające na celu rozwiązanie kryzysu; dostosowywanie działania do zmieniających się warunków; wcześniejsze rozważanie potencjalnych problemów i zapobieganie ich skutkom; informowanie wszystkich, którzy będą musieli zareagować na kryzys; wyciąganie wniosków (nauki) z sytuacji kryzysowych tak, żeby można było w przyszłości uniknąć podobnych sytuacji; skuteczne działanie (także) w okresach przejściowych lub wprowadzania zmian?
Myślenie strategiczne — Czy tworzysz plany lub koncepcje realizowania celów w oparciu o posiadane informacje, przez: ocenianie i wyciąganie wniosków z posiadanych informacji; zauważanie trendów i powiązań między różnymi informacjami; identyfikowanie fundamentalnych dla projektu potrzeb i generalnych kierunków działania; przewidywanie konsekwencji w dłuższym okresie czasu; przewidywanie długoterminowych skutków podjętych działań i decyzji; planowanie rozwiązywania problemów i pokonywania przeszkód; ocenianie ryzyka i korzyści różnych kierunków działania; tworzenie strategii lub kierunków działania zwiększających skuteczność; analizowanie okoliczności i zagrożeń?
Po co organizować zebrania okresowe?
Organizowanie okresowych (najczęściej i najlepiej cotygodniowych) zebrań w zespołach pracujących nad jakimś, wspólnym projektem ma kilka zadań:
Zadania informacyjne
- przekazanie aktualnych informacji dotyczących organizacji, zespołu i pracowników
Zadania motywujące
- (pracownik) „wiem, że będę musiał sprawozdać z tego co robiłem, więc mam motywację do pracy, aby na zebraniu nie powiedziano że nic nie zrobiłem”
- (pracownik) „czym więcej zrobię, tym z większej liczby rzeczy będę mógł się pochwalić”
Zadania konsultacyjne
- (pracownik) „nie wiem jak to zrobić, ma jakiś kłopot – zapytam się o poradę kogoś na zebraniu”
- (kierownik) „nie wiem czy mój zespół poradzi sobie z tym zadaniem lub nie wiem jak rozdysponować zadania pomiędzy pracowników – porozmawiam z nimi na zebraniu”
- (kierownik) „pojawił się konflikt pomiędzy aktualnie wykonywanymi zadaniami, wcześniej zaplanowanymi, a nowozleconymi przez przełożonych wyższego szczebla – przedyskutuję sprawę ze swoimi podwładnymi”
Zadania koordynujące
- (kierownik) „zobaczę kto co zrobił, jaki jest stan prac”
- (kierownik) „skontroluję, czy dobrze poprzydzielałem zadania”
Zasady demonstracji
[Tekst pierwotnie opublikowany na stronie Pracowni Pokazów Wykładowych UW w 2008 roku. Poniżej prezentowana jest jego wersja zaktualizowana i uzupełniona.]
Fizyka jest nauką doświadczalną a jej podstawą są wszelakiego rodzaju pomiary. Oczywiście istnieje ogromny dział fizyki – fizyka teoretyczna – która może sama z siebie obejść się bez doświadczeń, ale w celu zweryfikowania teorii zapostulowanych przez fizyków teoretyków jakiś eksperyment wykonać trzeba. Nie da się poznawać fizyki bez eksperymentów, a uczyć jej – bez pokazów. I o ile eksperyment naukowy wystarczy, że będzie zrozumiały dla samego eksperymentatora, tak pokaz edukacyjny zrozumiały musi być przede wszystkim dla tych, którzy tę fizykę dopiero poznają. Demonstracje w czasie lekcji i wykładów z fizyki są nieodzowną i niezmiernie ważną ich częścią.
Rodzaje pokazów
Pokazy akademickie — są to pokazy przeznaczona dla wybranego, szczególnego grona odbiorców, np. studentów kursu fizyki na uczelni wyższej. Pokazy takie:
- mogą charakteryzować się stosowną złożonością i szczegółowością,
- powinny przedstawiać wybrane zjawisko możliwie precyzyjnie,
- powinny umożliwiać zrozumienie przedstawianego równolegle na wykładzie materiału teoretycznego,
- nie muszą odnosić się do praktycznych zastosować prezentowanego zjawiska (często podstawowych praw nauki nie można odnieść do praktycznych zastosowań);
Pokazy piknikowe (festiwalowe) — są to pokazy przeznaczone dla szerokiego grona publiczności, bardzo często nieposiadającego wystarczającego przygotowania (podstaw) umożliwiającego zrozumienie szczegółów prezentowanego zjawiska, np. dzieci i młodzież ze szkół podczas pikników naukowych, „dni nauki”, etc. Pokazy takie powinny:
- być dostosowane do masowego, popularnonaukowego charakteru imprezy,
- charakteryzować się interaktywnością, tak aby publiczność była „wciągana” w poznawanie wiedzy i praw przyrody,
- wzbudzać ciekawość odbiorców i zachęcać do dalszego, samodzielnego pogłębiania wiedzy,
- pokazywać praktyczne zastosowania prezentowanej wiedzy.
Zasady prezentacji
Istnieje wiele doświadczeń, z których wynika najczystsza fizyka. Jednakże często są one, z powodu chociażby znacznego stopnia skomplikowania układu pomiarowego, niezrozumiałe dla uczniów lub studentów. Demonstrację fizyczną trzeba umieć przygotować. Dobrze przygotowana demonstracja musi być jak najprostsza, a układ doświadczalny – zbudowany tylko z niezbędnych elementów. Czytelność zestawu pomiarowego jest jedną z podstawowych rzeczy, o której należy pamiętać. Ponadto pojedynczy pokaz powinien przedstawiać pojedyncze zjawisko lub prawo fizyczne tak, aby słuchacze mogli się nad nim skupić, a nie rozpraszać na sprawach drugorzędnych.
- Demonstracje przeznaczone są dla ucznia i studenta a nie nauczyciela i wykładowcy. Pokaz należy dostosować do poziomu zrozumienia przez słuchacza omawianego materiału.
- Doświadczenia pokazowe powinny mieć przede wszystkim charakter jakościowy. Pomiary ilościowe i obliczenia powinny być ograniczone do niezbędnego minimum, a jeżeli są już konieczne, to powinny być jak najprostsze.
- Układ doświadczalny powinien być możliwie prosty i przejrzysty. Należy wyeliminować z niego lub ukryć wszystkie, niewnoszące do pokazu elementy. Przyrządy demonstracyjne powinny być dostatecznie duże tak, aby były dobrze widoczne z każdego miejsca sali wykładowej. Doświadczenia w mniejszej skali należy filmować za pomocą kamery z projekcją na ekran.
- Układy demonstracyjne należy montować przed wykładem. Uniknie się wówczas chaotycznego biegania podczas wykładu w poszukiwaniu brakującego elementu do zestawu.
- Każdy układ należy przetestować i upewnić się, że przedstawia dokładnie i tylko to co ma przedstawiać. Niepożądaną jest sutyacja, w której demonstrator musi tłumaczyć, że w pokazie widać omawiane zjawisko, ale dodatkowo pojawiają się efekty uboczne lub mają miejsce inne zjawiska.
- Na stole demonstracyjnym powinien panować porządek.
- Każdy pokaz powinien być, o ile pozwalają na to możliwości sali wykładowej, niezależny od innych pokazów. Na przykład przepinanie w czasie wykładu zasilacza z jednego układu do innego może wprowadzić niepotrzebne zamieszanie a nawet błędy w zestawieniu układu skutkujące uszkodzeniem przyrządów.
- Przyrządy powinny być tak rozmieszczone na stole demonstracyjnym, aby nie zasłaniały się wzajemnie. Szczególną uwagę należy zwrócić, czy wszystkie wyświetlacze i wskaźniki mierników są dobrze widoczne.
- Przyrządy powinny być tak umieszczone na stole demonstracyjnym, aby wszelkie manipulacje można było przeprowadzać zza stołu, nie zasłaniając układu obserwatorom.
Zasady bezpieczeństwa
- Należy zadbać, aby w stronę słuchaczy nie było skierowane silne źródło światła oraz światło laserowe, bezpośrednio lub poprzez odbicie. Przed wykładem należy to sprawdzić i zastosować odpowiednie osłony, uważając aby nie zasłonić istotnych elementów pokazu.
- Szczególną ostrożność należy zachować podczas pokazów z użyciem wysokich napięć i dużych prądów, bardzo niskich i bardzo wysokich temperatur, niebezpiecznych środków chemicznych, substancji pylących i promieniotwórczych itp.
Pochwały i zarzuty
Cytat
Pochwały można słać anonimowo – nikt się nie obrazi.
Zarzuty trzeba mieć odwagę cywilną przekazać z podaniem swojego nazwiska – anonimowo krytykować innych jest bardzo łatwo, ale odpowiedzieć na obronę adresata zarzutów już nie każdy potrafi.
Nie polecam… udzielania darmowych porad
Temat udzielania darmowych porad poruszyłem już jakiś czas temu we wpisie Nie polecam. Dzisiaj chciałbym do tego dodać jeszcze kilka swoich spostrzeżeń:
Po pierwsze, jeżeli ktoś prosi mnie o poradę, to najwyraźniej uważa moje zdanie za cenne i wartościowe. A za rzeczy cenne trzeba żądać odpowiedniej zapłaty.
Po drugie, jeżeli ktoś uzyska ode mnie jakąś poradę bezpłatnie, to jaką będę miał gwarancję, że nie wykorzysta jej w celach zarobkowych i sam nie uzyska za nią zapłaty? Czyli może zarabiać na moich pomysłach i moich wysiłkach.
Po trzecie, darmowa wiedza wydaje się być mniej doceniana. Ja się namęczę, aby przygotować i przekazać poradę, a jej odbiorca i tak zrobi to po swojemu.
Po czwarte, podejście do osób udzielających darmowych porad jest mniej zobowiązujące: z płatnej lekcji lub płatnej konsultacji ciężej zrezygnować – bo pieniądze przepadną, a gdy oferuje się coś bez pobierania opłat – to (powszechnym jest opinia, że) można termin takiego spotkania dowolnie zmieniać, przesuwać w przyszłość, przekładać. Osoby udzielające porad odpłatnie odbierane są za bardziej profesjonalne.
Oczywiście nie można kategorycznie powiedzieć „STOP” wszystkim bezpłatnym poradom: Nie wyobrażam sobie, że własnej żonie będę wyceniał poradę dotyczącą wzięcia parasola lub nie. Albo, że matka będzie prosiła o zapłatę od córki za poradę dotyczącą ugotowania zupy pomidorowej.
Zawsze powinien istnieć krąg osób z którymi pozostaje się w bliskich stosunkach lub osób szczególnie zasłużonych dla nas lub osób, w które chce się „zainwestować” z różnych powodów. Przed udzielaniem bezpłatnych porad osobom z tego grona nie powstrzymuję (się i innych osób).
Dwa błędy autoprezentacji
Mówienie co się zrobi, a nie to co się zrobiło – plany (szczególnie te bez pokrycia) snuć może każdy, ale pochwalić się sensowymi i doniosłymi osiągnięciami – mogą tylko nieliczni.
Wytykanie błędów u przeciwników, a nie podkreślanie własnych zalet – o błędach mówić łatwo, bo błędy popełnia każdy (może tylko ten nie popełnia błędów, co nic nie robi, o ile „nic nierobienie” nie jest traktowane jako błąd); a rzeczy niezwykłe, warte wspomnienia – zdarzają się rzadko.
Kawa, zielona herbata… i to wszystko nie pomaga
„Jak to jest, piję kubki kawy, szklanki zielonej herbaty, puszki napojów energetyzujących, a ciągle nie mogę się skupić nad pracą, ciągle nie mogę wejść na »wyższe obroty« i pomimo, że jestem wypoczęty działam jakbym przeniósł tonę węgla?” – żali mi się mój znajomy.
A ja mu odpowiadam:
To, że pijesz różne napoje lub zażywasz różne środki farmaceutyczne na zwiększenie koncentracji, nie oznacza, że będziesz lepiej skupić. To nie jedyny wyznacznik efektywnej pracy. Równie ważne, o ile nie ważniejsze są dwa inne czynniki:
- dobry stan zdrowia, w tym właściwe żywienie,
- odpowiednie otoczenie pracy.
Ten pierwszy punkt jest chyba oczywisty i nie wymaga komentarza: osobie chorej trudniej jest się skupić a wykonywanie prostych czynności sprawia kłopot. Już nawet zwykły katar może zniechęcić do robienia czegokolwiek.
Ale o tym drugim punkcie często się zapomina. No bo co z tych wszystkich wspomagaczy przyjdzie, jeżeli pracuje się na niewygodnym krześle lub w hałasie. Nieprzewietrzone pomieszczenie pracy, zbyt niska lub zbyt wysoka temperatura też wpływają niekorzystnie.
Wiele osób pracuje w domu, na kanapie, przykryci kocykiem, z laptopem na kolanach. No i niby wszystko jest dobrze, tylko że tak jakoś sennie… oczka się zamykają. A jak się nie zamykają, to ciągle kocyk się marszczy i uwiera, albo koty wchodzą na głowę…
Tak więc nie tylko stan nas samych ale również otoczenia w jakim się znajdujemy ma ogromny wpływ na efektywność wykonywanych zadań.
Dwie zasady gospodarowania domowymi finansami
- nie wydawaj mało, lecz rozsądnie;
- nie obniżaj poziomu życia gdy brakuje ci pieniędzy, lecz szukaj możliwości zwiększenia zarobków.