Wykład wygłoszony w dniu 23 października 2010 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu w ramach przedmiotu „Procesy informacyjne w zarządzaniu”
Prowadzący: Marcin Paweł Sadowski, Elżbieta Jamrozy
Do pobrania prezentacja z wykładu: proc-inform-projekty.pdf
Rozmawia dwóch kolegów:
— Jakie jest twoje stanowisko w firmie?
— Jestem menedżerem!
— O! To interesujące. A na jakim szczeblu jesteś?
— Eeeee…?
— Jesteś brygadzistą, kierownikiem, prezesem…?
— Mmmmm…
— Iloma ludźmi zarządzasz? Ilu ludzi masz „pod sobą”?
— Eeeee… żadnego! Jestem sam.
| kierownik | lider |
|---|---|
| jest zorientowany na teraźniejszość i strukturę | jest zorientowany na przyszłość i ludzi |
| dba, by ludzie zrobili dobrze to co mają zrobić | dba o realizację właściwych działań |
| budzi lęk | budzi zainteresowanie |
| zmusza do posłuszeństwa | wskazuje drogę |
| głównym zadaniem jest realizacja procesów w firmie | swobodnie łamie zasady oraz odchodzi od schematów i standardów |
| myśli operacyjnie | myśli strategicznie |
| jedynie „patrzy pod nogi” idąc stale po tej samej drodze | stale szuka możliwości rozwoju, doskonalenia, lepszych dróg do celu |
| nie musi mieć autorytetu | ma autorytet |
| swoją pozycję opiera na stanowisku | swoją pozycję opiera na autorytecie |
| źródłami władzy dla niego jest system kar i nagród | potrafi motywować ludzi do osiągnięcia celów |
| poleca, nakazuje | inspiruje, proponuje |
| boi się oddelegować część swojej władzy | swobodnie przekazuje władzę podwładnym |
| czuje lęk przed utratą twarzy (np. po pomyłce, popełnieniu błędu) | nie boi się, że przyznanie się do błędu wpłynie negatywnie na postrzeganie go w zespole |
| obwinia za błąd, wytyka błędy | wspiera, pomaga w naprawie błędu i ustaleniu jak mu zapobiegać |
| motywacja wynika z własnych ambicji i potrzeby zdobycia kolejnych stopni kariery zawodowej, podnoszenia pozycji społecznej lub osiągnięcia sukcesu finansowego | chęć i potrzeba realizacji własnej wizji rozwoju firmy, zespołu, a także własnego, osobistego rozwoju |
| potrzebuje wzmocnień zewnętrznych, np. że ktoś strzeże jego pracę czy w szczególny sposób ją uhonoruje | odporność na frustrację i syndromy wypalenia zawodowego daje ogromna determinacja oraz potrzeba samorealizacji |
| mówi: „ja”, „idź”, „zrób”, „bądźcie punktualni” | mówi: „my”, „chodźmy”, „zróbmy”, „bądźmy przed terminem” |
| zmiany postrzega jako zagrożenie | zmiany postrzega jako szansę i możliwość rozwoju |
| patrzy na zmiany jakby miałyby mu coś zabrać | patrzy na zmiany jakby miałyby mu coś przynieść |
| rutyna | kreatywność |
Każdy w swoim życiu ma wiele przyzwyczajeń i wiele czynności wykonuje rutynowo. Przyzwyczajamy się ponieważ tak jest nam wygodniej; bo z przyzwyczajeniami żyjemy szybciej i łatwiej. Wpadając w rutynę działamy niemal automatycznie i nie tracimy czasu na zastanawianie się nad wykonywanymi zadaniami. Na przykład każdy z rana ma swój poranny rytuał w łazience: obmyć twarz, obmyć zęby, ogolić się, uczesać się… Dzięki „zaprogramowaniu w sobie” kolejnych ruchów wychodzimy z łazienki szybciej i nie martwimy się, że o czymś zapomnieliśmy.
Jednakże zawsze trzeba myśleć co się robi. Nie trzeba się oczywiście zastanawiać nad każą fazą czynności (bo wówczas nie będą to czynności wykonywane z przyzwyczajenia), ale trzeba myśleć co się robi. Weźmy na przykład taką sytuację: Asia jeździ do pracy od 10 lat samochodem tą samą trasą. Jednak któregoś dnia, z powodu robót drogowych zmienia się organizacja ruchu: na jednym ze skrzyżowań wprowadzony zostaje zakaz skrętu w prawo. Asia nie zwraca uwagi na znaki, jedzie z przyzwyczajenia w prawo… i wjeżdża do wykopu.
Ale tego przejścia podziemnego jeszcze wczoraj tutaj nie było...
Trzeba też stosować filozofię kajzen wywodząca się z japońskiej kultury i praktyki zarządzania. W myśl tej filozofii wykonując różne zadania należy pamiętać o niekończącym się procesie ulepszania i ciągłego doskonalenia: tak, przyzwyczaiłem się robić to w taki a taki sposób, ale może można coś poprawić, coś ulepszyć, aby robić to lepiej, szybciej i łatwiej. Weźmy chociaż taki przykład: pewna pani Krysia, księgowa, przez wiele lat pracy stosowała kalkulator i kartkę papieru. Na pięć lat przed odejściem na emeryturę szef kupił jej komputer z najnowszym oprogramowaniem do fakturowania. Ale pani Krysia nie chciała wykorzystywać komputera, bo przyzwyczaiła się do kalkulatora. Nie zauważyła (albo nikt jej nie pokazał), że stosowanie komputera mogłoby jej znacząco ułatwić pracę i wyeliminować pomyłki.
A ja ciągle piszę na maszynie i też używam tych skrótów klawiaturowych.
Niels Bohr powiedział kiedyś:
Ekspert, to ktoś, kto ma coraz większą wiedzę w coraz mniejszym zakresie, aż wreszcie wie absolutnie wszystko o niczym
Pamiętajmy o tym i rozwijajmy nasze umiejętności i wiedzę wszechstronnie.
Często spotykam się z opinią, że w czasie rozmyślań nad jakimś zagadnieniem czy też projektem wyszukuję problemów, że zamiast myśleć optymistycznie, na zasadzie „uda się”, cały czas myślę pesymistycznie…
Należy jednak zauważyć, że są dwa typy ludzi wyszukujących problemów, których (przy zbyt pochopnej ocenie) można łatwo pomylić:
| pesymiści | przewidujący optymiści |
|---|---|
|
|
|
|
|
|
Ja niewątpliwie należę do tej drugiej grupy, przewidujących optymistów.
Naukę można organizować na różne sposoby:
traditional learning (t-learning) = on-site learning
Tradycyjna forma nauczania w postaci spotkań uczniowie-nauczyciel. Nauczanie takie ma konkretne miejsce (lokalizację sali lekcyjnej) oraz konkretny czas. Idealna (niezastoąpiona) forma w przypadku warsztatów i ćwiczeń.
distance learning (d-learning)
Modyfikacja nauczania tradycyjnego polegająca na tym, że uczniowie zbierają się w określonym czasie w kilku (kilkunastu) salach rozmieszczonych na przykład w całym mieście, województwie lub nawet kraju, natomiast nauczyciel jest tylko jeden i znajduje się tylko na jednej z tych sal. Kontakt z innymi salami następuje przez system audio-video: uczniowie widzą i słyszą nauczyciela, a ten może słyszeć ich pytania. Nauczanie takie ma konkretne, ale nie pojedyncze miejsce (lokalizację sali lekcyjnej) oraz konkretny czas. Nadaje się jedynie do wykładów.
e-learning
Forma nauczania wykorzystująca Internet. Podobnie jak to ma miejsce przy d-learning’u nauczyciel nie ma bezpośredniego kontaktu z uczniami, jednak w odróżnieniu od d-learning’u zarówno miejsce jak i czas nauczania może być nieokreślony. Z lekcji przygotowanych w formie e-learning’u można korzystać w dowolnym momencie (np. jadąc pociągiem na uczelnię, wieczorem po pracy). Możliwość lepszej komunikacji między nauczycielem i uczniem (np. poprzez Skype) umożliwia przeprowadzenie nie tylko wykładu, ale też ćwiczeń oraz sprawdzianów.