Stara mądrość mówi, że kiedy odkryjemy, iż padł koń, na którym jedziemy, najlepszym wyjściem jest z niego zsiąść. Jednakże w biznesie znane są również inne strategie:

• Kupno mocniejszego bata
• Zmiana jeźdźca
• Zapewnienia typu: “Zawsze jeździliśmy w ten sposób na koniu”
• Zwołanie komisji do zbadania konia
• Organizowanie delegacji mających na celu sprawdzenie, jak gdzie indziej jeździ się na martwych koniach
• Opracowanie standardów dotyczących jazdy na martwych koniach
• Zatrudnienie psychologa mającego przywrócić martwemu koniowi chęć do jazdy
• Szkolenie dla pracowników w celu podniesienia ich zdolności jeździeckich
• Analiza sytuacji martwych koni w dzisiejszym otoczeniu
• Zmiana norm, dzięki której koń nie zostanie uznany za martwego
• Zatrudnienie podwykonawców mających ujeżdżać martwego konia
• Zebranie wielu martwych koni w celu zwiększenia szybkości
• Ogłoszenie, że żaden koń nie jest zbyt martwy
• Przeznaczenie dodatkowych środków na zwiększenie wydajności konia
• Przeprowadzanie analizy rynku mającej wykazać, czy podwykonawcy mogą ujeżdżać tego konia taniej (czyt. czy np w Gdańsku będzie taniej niż w Warszawie)
• Kupno produktu mającego sprawić, że martwy koń będzie biegał szybciej
• Ogłoszenie, że koń jest teraz: lepszy, tańszy i szybszy
• Przeprowadzenie badań nad sposobami wykorzystania martwych koni
• Dostosowanie wymagań wydajności dla koni
• Ogłoszenie, że przy produkcji tego konia, koszt był zmienną egzogeniczną
• Uznanie obecnego stanu konia za standard
• Awansowanie konia na stanowisko kierownicze