archiwum miesiąca: Październik 2008

Rozważania nad grzechem

Opublikowano w dniu przez
Reply

Czymże jest spowiedź obecna w religiach wszelakich? Czyż nie jest to zwykłe oszustwo?

„Nagrzeszyłeś? Spowiedziałeś się? Więc idź czysty” – to nie do końca tak jest.

„Nagrzeszyłeś? Spowiedziałeś się? Więc idź czysty… i grzesz ponownie” – czyż nie tak?

Czyż nie po to się spowiadamy, aby zapomnieć o swych przewinieniach? Czyż nie po to zapominamy, aby o nich nie myśleć? Czyż nie myśląc o nich usprawiedliwiamy ponowne ich popełnienie?

„Zgrzeszyłem? Spowiedziałem się, więc mogę grzeszyć na nowo!”

Każdy, kto występku niecnego dokonał lub grzech jaki popełnił, żyć z nim powinien aż po ostatnie dni swoje, aby o przewinieniu pamiętał i tym bardziej powtórzenia jego się wystrzegał.

Format tekstowych baz danych

Opublikowano w dniu przez
Reply

Jest to propozycja standardu formatu tekstowych baz danych przechowywanych (najczęściej) w plikach z rozszerzeniem CSV (tzw. „rozdzielone przecinkami”).

Baza danych w formacie CSV to plik tekstowy zawierający dwuwymiarową tabelę: rekordy i kolumny. Każdy wiersz tabeli to osobny rekord, rekordy składają się z pól, a pola tworzą kolumny.

Rekordy rozdzielone są separatorem rekordów. Ogólnie jest to znak nowej linii. W systemie Windows jest to para znaków o kodach ASCII #13 (powrót karetki) i #10 (znak nowej linii), natomiast w systemie UNIX znak o kodzie ASCII #10 (znak nowej linii). Poza powyższymi prezentowany tutaj standard plików CSV dopuszcza (ale nie zaleca) jeszcze dwa znaki końca linii: #10#13 oraz #13 (raczej niewykorzystywane).

Dodatkowo, w pierwszym wierszu, mogą znajdować się nazwy pól. Nazwy te przechowywane są dokładnie w takiej samej konwencji jak zawartości pól rekordów.

Pola rozdzielone są separatorem pól. Może to być dowolny znak, ale najczęściej wykorzystuje się: przecinek „,”, średnik „;”, dwukropek „:” oraz tabulator lub znak belki pionowej „|”. Separatory pól występują tylko pomiędzy dwoma polami, a nie występują na początku rekordu (przed pierwszym polem) i na jego końcu (za ostatnim polem).

Dodatkowo zawartość pola może być objęta od przodu i od tyłu ogranicznikiem pola – dowolnym znakiem. Zazwyczaj jest to cudzysłów „abc” lub apostrof ‘abc’. Zdarza się, że pola są nieograniczone jakimkolwiek znakiem: abc. Jeżeli w polu znajduje się znak cudzysłowu lub znak będący separatorem pól, to pole to musi być ujęte ogranicznikami pola – cudzysłowami.

Należy tutaj zwrócić uwagę na małą niedogodność: tworząc bazę danych w formacie CSV trzeba pilnować aby wewnątrz pola nie znalazła się kombinacja znaków: ogranicznik pola + separator pól + ogranicznik pola. Oczywiste jest, że program uzna to za koniec jednego pola i początek następnego, a wówczas nastąpi przesunięcie danych. Dlatego też dla uniknięcia takich sytuacji zalecane jest używanie tabulatora jako separatora pól.

Wszystkie pola są typu tekstowego. Wprowadzenie innych typów pól (liczbowy, data/czas itp.) wydawało by się korzystne i ułatwiające pracę ale jest uniemożliwione przez format pliku.

W związku z powyższym zaleca się zapisywanie:

  1. daty w postaci rrrr.mm.dd z zerami wiodącymi (tj. poprzedzającymi numery miesięcy i dni mniejsze od 10, np. 01, 02 itd.) i znakiem rozdzielającym innym niż znak rozdzielający pola (np. kropka, myślnik);
  2. czasu w postaci gg.mm.ss z zerami wiodącymi (tj. poprzedzającymi numery mniejsze od 10, np. 00, 01, 02 itd.) i znakiem rozdzielającym innym niż znak rozdzielający pola (np. kropka, myślnik);
  3. daty i czasu w kolejności data+czas rozdzielonych innym znakiem niż znak rozdzielający pola i z zachowaniem reguł odpowiednich dla formatu daty i dla formatu czasu;
  4. wartości liczbowych bez jednostek (np. waluty) i z umieszczeniem tych jednostek w opisie pola. Jeżeli jednostki wartości liczbowych danego pola są różne dla różnych rekordów zaleca się utworzenie nowego pola, występującego bezpośrednio po danym polu, zawierającego odpowiednie jednostki.

(Zmiany i uzupełnienia z dnia 8.12.2010)

Jądro atomowe, promieniowanie – fakty i mity

Opublikowano w dniu przez
Reply

Wykład dla uczniów liceów ogólnokształcących i szkół ponadgimnazjalnych wygłoszony w dniu 18 października 2008 na Wydziale Fizyki UW.

Prowadzenie: dr hab. Zygmunt Szefliński;
Asysta: mgr Andrzej Gołębiewski, mgr Marcin Paweł Sadowski

Streszczenie

Promieniowanie jest wokół nas. Poza wszechobecnym promieniowaniem elektromagnetycznym docierającym do nas z kosmosu i tym wytwarzanym przez człowieka, otacza nas promieniowanie jonizujące – elektromagnetyczne i korpuskularne.

Na wykładzie pokażemy jak zebrać produkty rozpadu radonu, który pojawia się w powietrzu (patrz rysunek) i jak pokazać promieniowanie alfa emitowane w rozpadach promieniotwórczych izotopów powstających w rozpadach radonu. Na wykładzie zademonstrujemy też jaki jest zasięg cząstek alfa w powietrzu. Zademonstrujemy też osłabianie przez różne materiały i zasięgi promieniowania gamma i beta.

Przekonamy się, że promieniowanie jest zawsze wokół nas, czasem wytwarzane sztucznie aby wykonać badanie diagnostyczne, niekiedy emitowane przez przygotowane źródło promieniotwórcze, ale na ogół pojawia się w sposób naturalny w procesach rządzonych przez zjawiska przyrodnicze.

Trzy stany skupienia materii

Opublikowano w dniu przez
Reply

Wykład dla uczniów gimnazjów wygłoszony w dniu 11 października 2008 na Wydziale Fizyki UW.

Prowadzenie: mgr Andrzej Gołębiewski;
Asysta: Marcin Sadowski, Wojciech Sławiński

Streszczenie

Materią przyjęto nazywać wszystko co nas otacza, z czego zbudowany jest świat. Już starożytni Grecy doszli do wniosku, że musi istnieć kres podzielności materii. Podstawową „cegiełkę” nazwali atomem. Atomy łączą się w cząsteczki zwane też molekułami. Istnienie molekuł możemy zaobserwować w tzw. ruchach Browna. Obecnie wiemy, że atom ma złożoną strukturę, więc o jego niepodzielności nie można już mówić.

Zwyczajowo materię dzieli się na gazy, ciecze i ciała stałe. Podział ten wynika z różnej budowy molekularnej.

Gazy charakteryzują się brakiem kształtu (przyjmują kształt naczynia), są ściśliwe i rozprężliwe. Podczas ogrzewania wzrastają odległości międzycząsteczkowe oraz prędkość cząsteczek. Rośnie wówczas objętość gazu i jego ciśnienie. Powietrze otaczające Ziemię tworzy atmosferę, która wywiera na nas znaczne ciśnienie.

Ciecze też nie mają określonego kształtu i są bardzo mało ściśliwe. Wywierają ciśnienie hydrostatyczne na ciała w nich zanurzone i na dna naczyń. Pływanie ciał podlega prawu Archimedesa, które uczony odkrył zażywając kąpieli.

Ciała stałe charakteryzują się określonym kształtem. Mogą być twarde lub kruche. Niektóre są sprężyste i pozwalają się odkształcać. Ciała stałe mają często budowę krystaliczną i wtedy ich atomy są ułożone w periodyczne sieci.

Zwykle podczas topnienia objętość ciał rośnie a podczas krzepnięcia maleje. Wyjątek stanowi woda, co ma istotne znaczenie dla życia w zbiornikach wodnych.

Zdjęcia


Doskonała prezentacja

Opublikowano w dniu przez
Reply

Wykład seminaryjny wygłoszony w dniach:

  1. 9 października 2008 na seminarium „Nowości komputerowe” (Wydział Fizyki UW),
  2. 13 października 2008 na proseminarium fizyka teoretyczna (Wydział Fizyki UW).

Prowadzenie: mgr Marcin Paweł Sadowski

Streszczenie

Współczesne programy komputerowe służące do tworzenia prezentacji mają ogromne możliwości i łatwo przesadzić z ich użyciem. Jak dobrze zrobić prezentację komputerową? Jak nie pogubić się w mnogości funkcji i możliwości, jakie dają programy do tworzenia prezentacji? Jaką prezentację się najlepiej ogląda? Dzięki jakiej prezentacji słuchacze najwięcej zapamiętają z prelekcji? Jak uniknąć utworzenia prezentacji kolorowej, lecz dekoncentrującej słuchaczy i odciągającej ich myśli od tematu przewodniego wykładu? Co charakteryzuje prezentację niestarannie i nieprofesjonalnie przygotowaną? Na seminarium przedstawione zostaną podstawowe zasady przygotowywania dobrej prezentacji komputerowej. „Dobrej” to znaczy z jednej strony czytelnej i spełniającej swoje funkcje, a z drugiej ładnej i przyjemnej do oglądania.

Nie polecam gimnazjów

Opublikowano w dniu przez
Reply

Nie polecam gimnazjów. Nie tyle nie polecam uczęszczania dzieci do gimnazjów, bo to jest ich obowiązek, ale jestem stanowczo za zlikwidowaniem tego rodzaju szkoły. Oto kilka powodów, dlaczego gimnazja nie mają racji bytu:

Powód pierwszy: Czym więcej rodzajów szkół, tym więcej biurokracji. Poprzez utworzenie gimnazjów pojawiło się wiele, zbędnych miejsc pracy urzędników.

Powód drugi: Nowi dla ucznia nauczyciele w gimnazjum nie znają swoich podopiecznych. Muszą ich poznawać od nowa. I nawet gdy w szkole podstawowej pedagodzy wiedzieli coś o uczniu (o jego zachowaniu, zdolnościach, trudnościach edukacyjnych itp.), to przechodząc do gimnazjum ta wiedza przepada, nie jest ona przekazywana nawet w postaci krótkiej notki pedagogom gimnazjalnym.

Powód trzeci: Szkoła podstawowa jest tylko sześcioletnia, a gimnazjum trzyletnie. Krótki czas przebywania ucznia w danej szkole spowodował pojawienie się metody „przepchnąć dalej”. Jak uczeń sprawia trudności wychowawcze lub dydaktyczne, to nauczyciele czasami robią wszystko aby przepchnąć ucznia dalej, do następnej klasy, aby jak najszybciej skończył szkołę i, żeby nie mieć z nim kłopotów.

Powód czwarty: „Pseudo-dorosłość uczniów”. Sporej części młodych gimnazjalistów wydaje się, że są już dorośli, bo przeszli do nowej szkoły, bo skończyli już podstawówkę. A to nie zawsze idzie w parze z rzeczywistą dorosłością i dojrzałością.

Jak ten problem rozwiązać? W trywialnie prosty sposób: Zlikwidować gimnazja i powrócić do 9-letnich szkół podstawowych (ewentualnie podzielonych na 3 etapy: nauczanie początkowe, zintegrowane i ogólne). Dalszym etapem edukacji po obowiązkowych szkołach podstawowych byłyby 3-letnie, nieobowiązkowe szkoły średnie.