W siedemnastym wieku żył matematyk francuski Pierre de Fermat (1601-1665). Zajmował się on teorią liczb, a w szczególności fascynował się oryginalnymi tekstami starożytnych matematyków. Szczególnie upodobał sobie książkę pod tytułem Arithmetica, której autorem był grek –- Diofantos, żyjący w III wieku naszej ery.

Na marginesie swojego egzemplarza dzieła Diofantosa, obok zadania o rozkładaniu kwadratu liczby na sumę dwóch kwadratów [x² + y² = z²] Fermat umieścił około 1637 roku następujący dopisek po łacinie:

„Wiadomo, że nie można rozłożyć sześcianu na dwa sześciany [x³ + y³ = z³] ani bikwadratu na dwa bikwadraty [x⁴ + y⁴ = z⁴], ani żadnej potęgi, oprócz kwadratu, na dwie inne potęgi o tym samym wykładniku [x^w + y^w = z^w gdy w większe lub równe 3]. Odkryłem prawdziwie cudowny dowód tego faktu, jednakże ten margines jest zbyt wąski, by go zmieścić.”