W siedemnastym wieku żył matematyk francuski Pierre de Fermat (1601-1665). Zajmował się on teorią liczb, a w szczególności fascynował się oryginalnymi tekstami starożytnych matematyków. Szczególnie upodobał sobie książkę pod tytułem Arithmetica, której autorem był grek –- Diofantos, żyjący w III wieku naszej ery.
Na marginesie swojego egzemplarza dzieła Diofantosa, obok zadania o rozkładaniu kwadratu liczby na sumę dwóch kwadratów [x2 + y2 = z2] Fermat umieścił około 1637 roku następujący dopisek po łacinie:
„Wiadomo, że nie można rozłożyć sześcianu na dwa sześciany [x3 + y3 = z3] ani bikwadratu na dwa bikwadraty [x4 + y4 = z4], ani żadnej potęgi, oprócz kwadratu, na dwie inne potęgi o tym samym wykładniku [xw + yw = zw gdy w większe lub równe 3]. Odkryłem prawdziwie cudowny dowód tego faktu, jednakże ten margines jest zbyt wąski, by go zmieścić.”